assalamu;alaikum dan salam satu aqidah .
It's kinda tiring day kelas sampai pukul 5 kadang kadang sampai 7
malam full dengan group discussion
tension
Kelas harini seperti biasa,Isnin subjek first kimia 2 jam
sometimes we couldn't controlled our attitude
mungkin dalam keadaan excited state
perangai manusia kan,harini kau control,esok lusa takde makne.
kelas agak bising tadi sebab kehilangan beberapa orang manusia
dengan alasan yang tidak diketahui.
mr.M.A.Z memberi ceramah
"korang ni bising sangat kenapa?
saya yang terlalu lembut sampai korang pijak kepala atau korang yang dah takde disiplin macam dulu ?
sekarang je saya boleh nasihat kamu sebab masuk sem 2 nanti,
saya dah takboleh control kamu.
saya tahu antara ramai2 lecturer kimia kat PPU ni,sayalah yang paling dibenci.
saya tak kisah semua tu.tapi saya taknak kesilapan ini berulang.
kenapa kamu dah takde disiplin macam dulu?
siapa nak jawab angkat tangan . "
no response
"siapa taknak jawab angkat tangan" - masih dalam nada kelakar
majoriti dewan
"saya nak bagitau korang.kita kena jaga attitude 2 tempat . 1st , kelas . 2nd , public .
tak kisah la korang tak ambil medic ke,korang budak kimia ke,budak medic ke,budak biotech ke, disiplin tu sangat penting kalau korang nak berjaya.
kalau korang macamni dalam kelas , anak anak korang nanti macamtu jugakla dalam kelas.
mak ayah korang sangat risau kat korang sebab tu la.
diorang taknak kesilapan yang diorang pernah lalui terjadi kat korang.
kalau diorang dulu pernah main main kat kelas dan sekarang diorang dah menyesal,
diorang taknak korang buat benda yang sama lepastu korang menyesal."
masuk part yang lebih touching
"saya dulu macam korang la.masa zaman 1st year dulu saya nakal,
kadang kadang datang lambat , buat assignment tiru orang.
lab report main buat je.
sebab tu pointer saya 2 point something je.
lepastu baru rasa susah nak cari kerja.
nak cari recommender pun susah.yela orang takpandai,sape nak recommend keja?"
part ni aku tak boleh tahan
"sebab tu korang kena belajar sungguh sungguh.
boleh konvo dengan baik."
"lagi perit bila zaman korang belajar ,
korang kehilangan orang yang penting dalam hidup.
sedih tau tak.
bayangkan keadaan tu."
"rasa pakai baju konvo tu takde makne kalau makbapak tak datang macam orang lain.
dah tak rase bahagia lansung."
Allah,aku tak dapat tahan airmata laju je mengalir.
itu sebenarnya kisah hidup beliau.
beliau ialah seorang lecturer saya sekarang yang baru konvo student master beberapa hari lepas.
pada awal kelas kami cakap
"kitorang nampak gambar mr.alhafiizh kat fb..mr. pakai baju purple kan?
lepastu jubah konvo kaler merah"
"hei,mane korang tengok ha?spe yang post?"
"kat fb.mr.hud yang post"
"mr.hud ni memang nak kena"
he seems doesnt like to see / to anyone knows about his konvo
bila ada student cari dia masa konvo utk beri sumting,
beliau cuba melarikan diri.
"ok,saya nak kuar jap.saya bagi korang masa untuk fikir .
apa yang korang rasa kalau konvo takde makayah yg boleh tgk korang:"
mata beliau mula merah sambil keluar hall.
manusia yang dalam hall mula meleleh airmata sorang demi sorang.
~ i would like to say a bunch of thnks to mr.Alhaafiz for the talk. u have gave me something to realize that we have to study hard . let our parents happy since they are still alive and can see our success and glory~
